वैद्यराज नमस्तुभ्यं' अस्य श्लोकस्य स्पष्टीकरणं कुरुत।
श्लोकः:
वैद्यराज नमस्तुभ्यं यमराजसहोदर।
यमस्तु हरति प्राणान् वैद्यः प्राणान् धनानि च॥
स्पष्टीकरणम्:
अयं श्लोकः एकः हास्यश्लोकः (humorous verse) अस्ति यस्मिन् वैद्यस्य (चिकित्सकस्य) उपरि कटुः व्यङ्ग्यः कृतः अस्ति।
(This verse is a humorous verse in which a sharp satire is made on the vaidya (doctor).)
तात्पर्यम्:
अस्य श्लोकस्य तात्पर्यम् अस्ति यत् यमः जनानां मृत्युसमये केवलं प्राणान् नयति, परन्तु एकः अकुशलः लोभी च वैद्यः रोगीणां चिकित्सायां प्राणान् अपि हरति तथा च चिकित्सायाः शुल्करूपेण तेषां धनम् अपि हरति। अतः सः यमात् अपि अधिकः भयानकः अस्ति। अनेन प्रकारेण, कविः चिकित्साक्षेत्रे अनैतिकतायाः उपरि व्यङ्ग्यं करोति।
(The essence of this verse is that Yama takes away only the lives of people at the time of their death, but an unskilled and greedy doctor not only takes the lives of patients during treatment but also takes their money in the form of fees. Therefore, he is more fearsome than Yama. In this way, the poet satirizes the immorality in the medical field.)
चित्राणि यथासंयुक्तं मिलयत। 
सवाल में दर्शाए गए शब्द का सही अर्थ क्या है?
'अ' शब्द के संदर्भ में सही उत्तर क्या है?
उक्त गद्यांश के आधार पर प्रश्नों के उत्तर चुनें।
रात्रौ दशवादने सर्कसक्रीडायाः प्रारम्भः जातः। द्वादशवादने क्रीडायाः चरमबिन्दुः समायातः। सहभोजनम्। प्रेक्षकाणाम् उत्कण्ठायाः पराकाष्ठा जाता। सेवकः मध्ये त्रीणि आसनानि स्थापितवान्, मध्यभागे च वर्तुलाकारं पीठम्। अहम् एकस्मिन् आसने उपाविशम्। अङ्गरान्ते भल्लुकवेषधारी अब्दुलः तत्र प्राप्तः। गङ्गी अपि मञ्चं समागता। ततः अस्माकं पुरतः खाद्यस्य योजना कृता।
सहभोजने आरम्भे जाते, उत्तेजितः प्रेक्षकः आनन्देन तालिकावादनम् आरब्धवान्। पूर्वमपि व्याघ्रभल्लुकौ मानुषी एवं, तथापि सा धेनुः ताभ्यां सह कार्यक्रमं कर्तुं अभ्यस्ता आसीत्। अचिरात् एव, न इयं परिचिता — व्याघ्रभल्लुकौ इति धेन्वा लक्षितम्। सम्भ्रमेण संशयेन च एकैकशः आर्यां दृष्टवती। यदा च तस्याः प्रत्ययः जातः, तदा क्षुब्धं उद्यमं — न आक्रमणम्।
अहमपि गर्जनं कृत्वा तीक्ष्णदन्तान् दंशितवान्। किन्तु न किञ्चिदपि भयम् तस्याः। अब्दुलः तं हस्तेन ताडितवान्। तेन शुब्धा सा तम् अनवधातवान्। भल्लुकः तदा चापेन पटमण्डपम् आरुहवान्। इयं कृता क्रीडा, सा धेनुः अधुना व्याघ्रं माम् लक्ष्यं कृतवती। भीत्या अहम् चतुष्पादविविष्टं व्याघ्रत्वं विस्मृत्य द्विपादं मूलस्वरूपम् आश्रितवान्।
गद्यांशं पठित्वा निर्दिष्टाः
कृतीः कुरुत।
तदा पृथुभूपेन तदर्थं धनुः सज्जीकृतम्। तदा भूमिः स्त्रीरूपं धृत्वा तस्य पुरतः प्रकटिता अभवत् अवदत् च, "हे राजेन्द्र ! तव पिता दुःशासकः वेनराजः राजधर्मस्य पालनं नाकरोत्। तदा मया चोरलुण्ठकभयात् धनधान्यपुष्पफलानि मम उदरे निहितानि। त्वं तु प्रजाहितदक्षः नृपः। यदि त्वं प्रयत्नेन कृषिकार्यं करोषि तर्हि अहं प्रसन्ना भविष्यामि। अतः धनुः त्यज। खनित्राणि, हलान्, कुद्दालकान् लवित्राणि च हस्ते गृहीत्वा प्रजाजनैः सह कृषिकार्यं कुरु।" भूमातुः उपदेशं मनसि निधाय पृथुवैन्यः नदीनां मार्गम् अवरुध्य कृषिकार्यार्थ जलस्य उपयोगम् अकरोत्। वृष्टिजलसञ्चयं कृत्वा जलव्यवस्थापनम् अकरोत्। भूमिम् उर्वरतमां कर्तुं प्रायतत। तदनन्तरं तस्मिन् क्षेत्रे जनाः धान्यबीजानि अवपन्। स नैकेभ्यः वृक्षेभ्यः विविधप्रकारकाणां बीजानां सङ्कलनं चयनं च परिश्रमेण अकरोत्। अनन्तरं बीजानां संस्करणं कृत्वा वपनम् अकरोत्। पर्जन्यानन्तरं बीजेभ्यः अङ्कुराः उद्भूताः।
माध्यमभाषया सरलार्थं लिखत।
रदनिका - एहि वत्स ! शकटिकया क्रीडावः।
दारकः - (सकरुणम्) रदनिके ! किं मम एतया मृत्तिकाशकटिकया; तामेव सौवर्णशकटिकां देहि।
रदनिका - (सनिर्वेदं निःश्वस्य) जात ! कुतोऽस्माकं सुवर्णव्यवहारः ? तातस्य पुनरपि ऋद्धया सुवर्णशकटिकया क्रीडिष्यसि। (स्वगतम्) तद्यावद्विनोदयाम्येनम्। आर्यावसन्तसेनायाः समीपमुपसर्पिष्यामि। (उपसृत्य) आर्ये! प्रणमामि।
माध्यमभाषया सरलार्थं लिखत।
नद्यौ - रे विश्वामित्र, नैव विरमावः त्वत्कृते। नैव कुर्वः देवेन्द्रस्य कार्ये अधिक्षेपम्।
विश्वामित्रः - नैव मातः, मास्तु देवेन्द्रस्य अवज्ञा। केवलम् इच्छामः परतीरं गन्तुम्। हे मातः, प्रसीद। वयं सर्वे तव पुत्राः एव। न वयं कदापि तव उपकारान् विस्मरामः।
माध्यमभाषया उत्तरं लिखत। धरित्र्याः उपदेशं मनसि निधाय पृथुवैन्यः किं किम् अकरोत् ?
माध्यमभाषया उत्तरं लिखत। सर्कसक्रीडायाः आरम्भात् पूर्वं किं किम् अभवत् ?
माध्यमभाषया उत्तरं लिखत। जटायुरावणयोः सङ्घर्षस्य वर्णनं कुरुत।