वासरसाहित्य-गिनिस्ता किरी' या पंक्त्या अधोरे 'मधुने कृष्ण संवेगातील मानाचे उस्म लक्षण आहे' या विचारांबत तुमचे मत स्पष्ट करा.
Step 1: पंक्तींचा अर्थ.
'वासरसाहित्य-गिनिस्ता किरी' या पंक्तीतून गोडी आणि रसयुक्त साहित्याची कल्पना मांडली आहे. 'मधुने कृष्ण संवेगातील मानाचे उस्म लक्षण आहे' ह्या वाक्याने शुद्ध भावनांचा आणि आनंदाचा अनुभव दिला जातो. ह्याचा अर्थ असा की, साहित्याने अत्यंत गोड आणि सजीव संवेदनांचे चित्रण केले आहे.
Step 2: विचार स्पष्ट करा.
या पंक्तीमध्ये, लेखक त्याच्या भावनांच्या गोडाईवर आणि संवेदनशीलतेवर प्रकट करत आहे. साहित्याचा त्याच्या प्रभावाच्या संदर्भात, कवीने गोडता आणि प्रेमाच्या छायेत व्यक्त केलेले असते. ह्यामुळे व्यक्त होणारे मानवी अनुभव निश्चितपणे अधिक गोड आणि सुंदर असतात.
Step 3: निष्कर्ष.
या पंक्तींमध्ये गोड आणि प्रेमपूर्ण भावना व्यक्त होत आहेत, जे साहित्याच्या भावनात्मक लक्षणांद्वारे स्पष्ट होते.
उपोषणाची बातमी चाळीत जाहीर झाल्यावर कानांवर येणारी वाक्ये लिहा.
(i).........
उपोषणाची बातमी चाळीत जाहीर झाल्यावर कानांवर येणारी वाक्ये लिहा.
(ii).......
माझ्या खाजगी उपोषणाची हकीकत चाळीत जाहीर झाली आणि येताजाता ही माझी 'नाही ती भानगड' आहे, उगीच 'हात दाखवून अवलक्षण' आहे, 'पेललं नाही तेव्हा खाजगी झालं!' अशी वाक्ये माझ्या कानांवर येऊ लागली; पण मी कोणत्याही टीकेला भीक घालणार नव्हतो. 'एकशे एक्क्याऐंशी पौंड. ' रात्रंदिवस ते कार्ड माझ्या डोळ्यांपुढे नाचत होते. वजन कमी झाले पाहिजे, या विचाराने माझी झोप उडाली. झोप कमी झाली तर वजन उतरते या विचाराने मला त्याचेही काही वाटत नव्हते. मी पूर्वीसारखा गाढ झोपत नाही यावर धर्मपत्नीचा मात्र अजिबात विश्वास नव्हता. "घोरत तर असता रात्रभर !" अशासारखी दुरुत्तरे ती मला करत असे. “दोन महिन्यांत पन्नास पौंड वजन कमी करून दाखवीन तर खरा!" अशी भीष्मप्रतिज्ञा करून मी आहारशास्त्रावरच्या पुस्तकात डोके घालू लागलो. प्रोटीनयुक्त पदार्थ, चरबीयुक्त द्रव्ये वगैरे शब्दांबद्दलची माझी आस्था वाढू लागली. साऱ्या ताटांतले पदार्थ मला न दिसता नुसत्या ‘कॅलरीज' मला दिसू लागल्या आणि आनंदाची गोष्ट अशी, की वजन उतरवण्याच्या शास्त्रात पारंगत झालेले तज्ज्ञ मला रोज डझनवारीने भेटू लागले.
कार्डवर दाखवलेले वजन :
माझ्या खाजगी उपोषणाची हकीकत चाळीत जाहीर झाली आणि येताजाता ही माझी 'नाही ती भानगड' आहे, उगीच 'हात दाखवून अवलक्षण' आहे, 'पेललं नाही तेव्हा खाजगी झालं!' अशी वाक्ये माझ्या कानांवर येऊ लागली; पण मी कोणत्याही टीकेला भीक घालणार नव्हतो. 'एकशे एक्क्याऐंशी पौंड. ' रात्रंदिवस ते कार्ड माझ्या डोळ्यांपुढे नाचत होते. वजन कमी झाले पाहिजे, या विचाराने माझी झोप उडाली. झोप कमी झाली तर वजन उतरते या विचाराने मला त्याचेही काही वाटत नव्हते. मी पूर्वीसारखा गाढ झोपत नाही यावर धर्मपत्नीचा मात्र अजिबात विश्वास नव्हता. "घोरत तर असता रात्रभर !" अशासारखी दुरुत्तरे ती मला करत असे. “दोन महिन्यांत पन्नास पौंड वजन कमी करून दाखवीन तर खरा!" अशी भीष्मप्रतिज्ञा करून मी आहारशास्त्रावरच्या पुस्तकात डोके घालू लागलो. प्रोटीनयुक्त पदार्थ, चरबीयुक्त द्रव्ये वगैरे शब्दांबद्दलची माझी आस्था वाढू लागली. साऱ्या ताटांतले पदार्थ मला न दिसता नुसत्या ‘कॅलरीज' मला दिसू लागल्या आणि आनंदाची गोष्ट अशी, की वजन उतरवण्याच्या शास्त्रात पारंगत झालेले तज्ज्ञ मला रोज डझनवारीने भेटू लागले.
लेखकाची आस्था वाढू लागलेले शब्द
\(\downarrow\)
.............
\(\downarrow\)
.............
स्वमत:
वजन कमी करण्यासाठी लेखकाने केलेले प्रयत्न तुमच्या शब्दांत लिहा.
कवीचे सर्वस्व असलेली गोष्ट -
कवीचा जवळचा मित्र -
कवीचा प्रयत्नवाद व आशावाद दाखवणारी ओळ लिहा.
'दारिद्र्याकडे गहाण पडलेले हात' या शब्दसमूहाचा अर्थ लिहा.
पुढील शब्दांचा अर्थ लिहा :
| क्रमांक | शब्द | अर्थ |
| 1. | दारिद्र्य | ...... |
| 2. | हरघडी | ...... |
| 3. | साहाय्य | ...... |
| 4. | दुनिया | ...... |